"Krachtvoer! Krachtvoer zal mij een eind op weg helpen deze dag der titanen, dacht ik terwijl ik de binnenkant van mijn per toeval royaal gevulde koelkast met een strenge blik aan een content-check onderwierp. Ik vatte twee hevig tegensputterende eieren bij de lurven en ontdeed de arme drommels van hun schaal. Een hysterisch gekrijs maakte zich meester van mijn keuken toen de twee in de hete boter werden gedrappeerd maar niet veel later werd hun gejammer in de kiem gesmoord doordat ik ze het zwijgen op wist te leggen door ze te bedelven onder 6 ferme plakken kaas. Ondersteund door twee stevige, grofgesneden, donkerbruine en versgebakken hompen brood vonden de zich kranig verdedigende doch ten ondergaande eieren zich een weg naar mijn nietsontziende kauw-en zuurfabriek.
“Kom maar op, Wodan!” boerde ik luidkeels doch binnensmonds terwijl ik met een sierlijke beweging met de mouw van mijn trui de respectabele melksnor van mijn pasgeschoren kinnebak veegde.
Ik had de laatste 6-granen nog niet uit mijn holle kies gepoetst of mijn taxi stond reeds voor de deur. Ik kuste mijn geliefde (maar helaas communistische) sofa vaarwel en beloofde die volgende dag heelhuids thuis te komen om zodoende weer avondlijks mijn huidschilfers af te kunnen gaan liggen geven als ik weer eens in foetushouding het plafond lag te bestuderen.
“Klikklak!” neuriede het slot van mijn deur...."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten